dinsdag 2 oktober 2012

Joyce' 'The Dead' komt naar Nederland in nY #15

Binnenkort verschijnt het nieuwe nummer van het onvolprezen Vlaamse tijdschrift nY. Er zal ook een bijdrage van mijn hand te lezen zijn, 'Doden'. Het beroemde verhaal 'The Dead' uit James Joyce' 'Dubliners' heeft hier een totale update ondergaan, en een vertaling in alle betekenissen van het woord. Ik heb mijn prozavader diep in de blinde ogen gezien. Hier alvast een voorproefje:


      Gretta nam Koenraad gelijk apart bij het raam. Lilian keek hen gespannen na. De ruiten beefden en dropen. Een groepje vrouwen holde door de wind en de regen in de richting van het Plein.
      —Waar was je nou, aso? fluisterde ze verontwaardigd.
      Koenraads gezicht was van steen.
      —O, zei hij luchtig en koud, ik werd eerst opgehouden door de Mobiele Eenheid, toen door een Big Mama, en nu ben ik mijn speech aan het heroverwegen.
      —Dat is niet leuk, Koen! fluisterde Gretta nijdig. Stuur me niet met een kluitje in het riet! Ik sta hier de hele avond feitelijk in m’n eentje, hoe lief ik Lilian ook vind, en jij bent nowhere! Wat nou, ‘Mobiele Eenheid’?!
      —Maria Evers. ME. Naar de gelijknamige ziekte.
      Gretta moest eventjes denken.
      —O, die! zei ze toen, en met een frons: Wat moest zij hier?
      —Mij hebben! antwoordde hij kwaad. Daar leek het tenminste wel op. Die stomme trut verscheurde me zowat om een stuk van een maand terug! Ze zit nu voor de PCL – of all parties! – in de gemeenteraad. Wat is dàt een irritant en fanatiek mens geworden, zeg!
      —Dan weet ik er nòg eentje! Maar wat doe je met je speech? Die mensen daar rekenen op je, Koen!
      Gretta keek ongelukkig naar de onbewuste Donkers, Jan en Jaap, Lena en Lilian, die verderop stonden te praten en te lachen.
      —Ik merk wel wat ik doe, zei Koenraad onverzoenlijk. Maar m’n tekst is nog véél te mild na wat ik vanavond heb gezien en gehoord. Ik bèn niet graag een hypocriet.
      Gretta staarde hem nu aan met verwarde schrik.
      —Sorry, maar ik kan je even niet volgen…
      Glimlachend met een mengeling van triestheid en verachting, antwoordde Koenraad:
      —Nee, en misschien is dat ook wel ons probleem… Kom, laten we ons weer bij de feestvarkens voegen! Dit staat zo samenzweerderig.
      En hij ging. Na enige aarzeling, Gretta ook.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen